“Kan ik ‘m niet een tijdje bij jou brengen?!”

Gepubliceerd op 7 januari 2021 om 10:18

 

Gisteren kwam ik een mevrouw tegen met 3 chihuahua’s. Terwijl het trio hun uiterste best doet om mijn honden flink wat angst aan te jagen, zonder succes overigens, stopt de vrouw met lopen en zegt met een ongemakkelijke glimlach; Kan ik ze niet een tijdje bij jou brengen? Jouw honden luisteren altijd zo goed, kun je dat die van mij ook niet leren?

Mijn honden zijn inderdaad over het algemeen erg braaf bij het passeren van andere honden. Het ligt er wel aan wat voor type hond er voorbij komt, Brego heeft zo zijn voorkeuren en heeft als intacte (niet gecastreerde) reu nog wel eens een beetje moeite met andere reuen. Daarnaast vinden ze kleine hondjes gewoon echt niet interessant, dus ze stonden gisteren beide volledig op de negeerstand.

 

De vrouw weet overigens verder niet wie ik ben, of wat voor werk ik doe. Ze is gewoon iemand die ik, en zij mij, op mijn dagelijkse rondje door de wijk vaak tegenkom. Ik ga dan altijd aan de andere kant van het fietspad lopen, omdat ik mijn honden heb aangeleerd dat we aangelijnd geen contact maken met andere honden. Deels omdat mijn honden ook echt niet altijd van die schatjes zijn 😉 en deels omdat andere honden ( en baasjes) zich vaak erg geïntimideerd voelen als er 2 grote (herders) honden op hun afkomen. Zo ook deze chihuahua’s, en dus geef ik ze ruimte om in hun ogen ‘veilig’ te passeren.

 

Maar de vraag van deze mevrouw, die er nu als een grapje uitkwam, wordt mij toch wel heel regelmatig gesteld. Ik zie het altijd maar als een compliment, mijn honden worden gezien als betrouwbaar en ik als goede eigenaar, dat is nooit vervelend om te horen.

Maar ik  weet ook dat er genoeg hondentrainers zijn die op die manier bepaalde problemen proberen op te lossen. Ze bieden aan de hond op te nemen in hun roedel en het dier thuis wel even op te voeden.

Ik sta daar echter in 90% van de gevallen niet achter. Het gedragsprobleem zit namelijk heel vaak gelinkt aan de eigenaar of aan de omgeving, of een combinatie daarvan. Een hond is geen robot die even voorgeprogrammeerd moet worden.

 

Laat ik het voorbeeld nemen van de teckel van mijn zus; Hondje is helaas een keertje flink gegrepen, en heeft daardoor een haat liefde relatie met andere honden. Ze blaft flink aan de riem en in haar ogen is de aanval de beste verdediging. Bij mijn honden doet ze dit niet, die zijn immers bekend en ze weet dat die haar grenzen niet over gaan.

Als ik haar uitlaat valt ze ook veel minder uit, ze heeft met mij een andere relatie èn vreemde ogen dwingen. Haar een week in huis nemen zal dus niet zo veel oplossen, zodra ze naar huis gaat zal ze weer in haar oude gedrag vervallen.

 

Gedrag veranderen kost namelijk tijd, heel veel tijd. Ingesleten patronen moeten worden verbroken, en nieuw gedrag moet de kans krijgen om ‘normaal’ te worden. Daarnaast moet het in alle situaties werken, niet alleen in de situatie met mijn honden. En als laatste punt moet de hond het niet voor mij doen, maar uit zichzelf betere keuzes gaan maken. Zou de hond het alleen maar doen omdat ik het wil, dan gaat het finaal mis op het moment dat de eigenaar het weer overneemt.

 

  • De enige reden waarom ik het soms nuttig vind is als we het hebben over een jonge hond of pup die het spreken van de hondentaal nog wat beter moet leren. Voor sommige, ik ben geneigd te zeggen ‘extremere gevallen’, is het goed om een tijdje in een roedel te leven. Daarvoor zijn mijn honden, en sociale honden in het algemeen, erg handig. Dat is namelijk iets wat ik een hond zelf niet goed bij kan brengen, mijn honden kunnen dat vele malen beter. Te stoere honden worden op een zachte maar duidelijke manier afgeremd, en onzekere honden mogen zich achter hun verschuilen en de kunst af kijken. Honden die (zeker als ze jong zijn) veel in contact komen met goede rolmodellen hebben daar hun hele leven profijt van.

 

Natuurlijk kan ik wel een beginnetje maken met het aanleren van de juiste commando’s , maar de eigenaar moet dit wel verder oppakken anders is mijn werk voor niets geweest.

Liever leer ik dus de eigenaar te kijken naar zijn hond, te begrijpen wat er in bepaalde situaties gebeurt , en samen met de hond te groeien naar het gewenste resultaat

Op die manier leer je als eigenaar zelf problemen beter herkennen en kun je het met de eerder opgedane kennis misschien zelf ook al weer oplossen.

 

In het geval van het eerder genoemde chihuahua-trio gaan we dat dus ook doen. Waarom blaffen deze hondjes zo en hoe kan de eigenaar de situatie zo managen dat de hondjes voortaan een betere keuze gaan maken. Kunnen ze lekker bij hun vrouwtje in huis blijven in plaats van dat ze bij mijn ‘monsters’ moeten gaan logeren 😉

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.